Deze week maakte ik een keuze die ik niet gedacht had ooit te maken. Stoppen met yoga…
Daardoor kreeg ik een inzicht dat ik graag met je deel. Het gaat over dat wat weerstand je wil vertellen, in weerstand zit namelijk altijd een boodschap. De ene keer vraagt het je door te gaan en op die manier te groeien. Voor mij is de les de weerstand echt te zien en ook te mogen stoppen als iets niet meer past.

 

Resultaten uit het verleden….

Nou stopte ik niet voor altijd met yoga, maar stopte ik met een 11daagse yogaserie waar ik me voor had aangemeld. Vol enthousiasme begon ik afgelopen zaterdag aan de eerste les. Ik houd van yoga, ik doe het graag en maak er soms te weinig tijd voor. Dus het vooruitzicht om elke ochtend 1,5 uur een les te kunnen volgen, daar werd ik intens gelukkig van. De 11daagse die ik volg bij mijn eigen docent Kim zijn altijd een succes. Dus met dat idee in mijn hoofd begon ik ook aan deze serie.

 

Weerstand voelen

Maar in tegenstelling tot 11 dagen heerlijke yogalessen, voelde ik bij de eerste les al intens veel weerstand. Dat had verschillende redenen, maar de belangrijkste was wel dat ik de yoga helemaal niet leuk vond. Maar ik dacht, ik moet er vast nog een beetje in komen, dat komt later in de week wel goed. Yoga mag best uitdagend zijn en soms buiten je comfortzone, maar het mag ook leuk zijn en je plezier geven.

 

Weerstand begrijpen

Na 5 dagen besefte ik dat ik naast weerstand tijdens de les, ook veel ongemak buiten de les om ervoer. Ik zat niet lekker in mijn vel, voelde veel boosheid en heel veel weerstand tegen weer een nieuwe les. Het enige dat ik had veranderd in mijn leven was het volgen van deze yogaserie. Gisteren besloot ik het nog 1 kans te geven. Als ik me na de les weer zo ellendig zou voelen zou ik ermee stoppen. Achteraf vraag ik me af hoeveel bevestiging ik nodig had om mijn gevoel te mogen volgen. Vol goede moed zette ik de les weer aan. Binnen 5 minuten barstte ik van frustratie en boosheid in huilen uit. Je begrijpt dat het niet lang duurde voor ik besloot mijn laptop uit te zetten en de les te stoppen.

 

Je weet het echt wel

Mijn hele lijf schreeuwde om een rondje hardlopen, even de frustratie eruit rennen. Dat heb ik gedaan. Ik heb nog nooit zo’n goede beslissing genomen. Maar het leerde me nog iets. Tegelijk met het starten van deze yogaserie was ik ook weer begonnen met het volgen van geleide meditaties. Dat vind ik heel vaak fijn, maar ik voelde ook dat ik daar een nieuwe keuze in mocht maken. Want steeds vaker voelde ik me tijdens die meditaties afgeleid door de begeleidende stem. Stemmen die zeggen: “misschien voel je dit, of misschien voel je dat, misschien voel je zus of misschien wel zo”. En dan denk ik “nee, zo voel ik me helemaal niet en als jij zo doorgaat, kan ik helemaal niets meer voelen”.

 

Je bent je eigen guru

Het bracht me terug naar de film Kumare die ik jaren geleden heb gezien. Het werd ook nog eens aangehaald in een boek dat ik aan het lezen ben (De verboden vrouw spreekt van Pamela Kribbe). Ook sprak ik hier al uitgebreid over met Wanda tijdens de boektournee. Alles viel samen. En dat valt onder de noemer: je bent je eigen guru. Je weet het allemaal al, het enige wat je hebt te doen is stil te zijn en te luisteren. Luisteren naar je lichaam (welk deel heeft een boodschap voor je?), naar je ademhaling (om alle gedachten tot rust te laten komen), naar je hart (de plek waar alle antwoorden liggen). Contact maken met je buik, het centrum van creatie. Contact maken met je derde oog, de plek van je intuïtie.

 

Luister naar jezelf

Je hebt het allemaal in je, maar hoe vaak heb jij het gevoel dat het wel fijn zou zijn als er iemand is die jou vertelt wat je volgende stap mag zijn? Ik nog best wel vaak. Ik wil heel vaak dat mensen me vertellen wat ik moet doen, want soms kan ik het zelf gewoon niet horen. Maar de essentie is dat ik soms ook geen ruimte maak om te luisteren. Dan blijf ik naar anderen luisteren, terwijl ik juist naar mezelf mag luisteren. Omdat ik het echt allemaal wel weet.

 

Door de weerstand heen breken

Na een paar dagen weerstand, kwam gisteren de grote doorbraak. Alles brak ineens open en daardoor voelde ik veel meer zelfvertrouwen èn zelfliefde. Ik liet de controle en mijn perfectionisme los en liep de hele dag als een blij ei door het huis. Het was een perfecte dag. In mijn dagboek schreef ik gisteravond, laat alle dagen maar zijn zoals deze, vol vertrouwen, vol creatiekracht, vol actie en vol liefde. Want hoe vaak ik ook denk dat ik meer rust nodig heb èn afstand van alles, dat heb ik alleen nodig als ik niet in verbinding ben met mijn diepste essentie.

Als je jouw essentie laat stralen en haar durft te volgen, komt alles samen en ben je jouw grootste guru.