Na de magische boektour een paar weken geleden kwam ik in een nieuwe fase terecht. Tot een paar weken geleden vond ik het best wel zwaar mijn ideale leven te creëren. Ik wilde het leven leven, maar het voelde vaker heel moeilijk om dat te realiseren, dan dat het echt een feestje was. Ik wist dat ik ergens een keuze mocht maken, maar ik wist niet goed welke keuze dat was. Ging ik er vol voor om mensen te begeleiden naar hun ideale leven, waarbij ik zou gaan coachen, een online training maken en doen alsof ik het allemaal wist? Of wilde ik schrijver zijn?

Ik wil schrijver zijn

Al een paar jaar schreeuwt het in mij, ik wil schrijven, ik wil lezen, ik wil creëren, mooie dingen maken met woorden. Ik maakte er steeds veel te weinig tijd voor. Want er was nog zoveel anders wat moest, ik moest geld verdienen door in de horeca te werken, festivals, inspiratiediners en andere events organiseren. En daardoor omarmde ik mijn schrijversleven niet. Maar in mijn meest wanhopige momenten was mijn verlangen heel helder, ik wilde een schrijversleven leven. Niet voor niets zijn de mensen die mij het meeste inspireren schrijvers van boeken.

In elk boek dat ik lees of elke film die ik kijk waarin schrijvers voorkomen, ben ik verliefd op het schrijversleven (het romantische beeld van een beetje lanterfanten en dan af en toe wat woorden op papier zetten is mijn ideale wereldbeeld, ondertussen een beetje reizen en af en toe een beetje depressief zijn ;-). Het feit dat je onderzoek mag doen, karakters mag schetsen, verhalen mag maken en met woorden mag spelen. Ik houd er van. Het is soms net als met een recept maken, je zoekt de ingrediënten bij elkaar, je mixt ze door elkaar en er komt iets lekkers uit. Het is een creatie van onderdelen die iets tot een geheel maken.

Alles laten gaan

Ik ben de afgelopen jaren voorzichtig geweest in de manier waarop ik heb geschreven. Voornamelijk omdat ik in het begin weerstand heb ervaren. Toen ik 11 jaar geleden begon over een meer plantaardige eetstijl ging iedereen op zijn achterste benen staan. En nu? Nu is het ineens normaal? Nu doen we er veelvuldig aan mee.

Ik weet ook wel dat ik soms dingen al zie die anderen nog niet zien of willen zien en dat voelde soms zwaar. Toch is voor mij het moment gekomen mijn stem meer te laten horen, meer te vertellen, maar ook gewoon te delen wat er in me om gaat. Ik ga mijn schrijversleven omarmen. Het laatste zetje kwam van Lou Niestad, in de podcast die zij opnam met Jeanet Bathoorn inspireerde ze me om echt het schrijversleven te omarmen (en deze podcast is sowieso gaaf om te luisteren als je iets anders in je leven wilt en een zetje nodig hebt ;-).

Dit hoort bij mij

Want waar ik het bij mijn eerste boeken nog zag als een bijproduct van mijn leven, weet ik nu dat boeken maken bij mij hoort. Dat het misschien niet alleen om boeken gaat, maar om veel meer geschreven producties. En dat het niet alleen mijn eigen verhalen zijn, maar dat ik ook boeken voor anderen mag schrijven. Want iedereen heeft een verhaal, maar niet iedereen is in staat het op papier te zetten. En het lijkt mij gewoon heel gaaf om levensverhalen van anderen op papier te zetten.

De knop is om

Ik had een keuze gemaakt dat het deze maand alleen maar zou gaan om de verkoop van mijn laatste boek, maar ik voel dat er zoveel meer is dan dat. En dat gebeurde alleen maar doordat ik de knop omzette van schrijven als bijzaak, naar schrijven als hoofdzaak. En het schrijversleven helemaal omarmen. En wat dat betekent?

Dat ik schrijf, dat ik heel veel ga schrijven vanaf nu. En dat al het andere daar uit voort mag komen. Want om met Lou Niestadt te eindigen, je hoeft echt maar 1 stap te zetten in de juiste richting, dan volgen de volgende stappen vanzelf.