Photo credits: Unsplash

Een paar weken geleden schreef ik al over hoe ik toch steeds weer verbaasd ben over wat we als normaal zien. En hoe de wereld die we hebben gecreëerd helemaal niet klopt bij wie we zijn. Maar zoals bij elke bespiegeling over het leven in het algemeen, gaat het meestal over mijn eigen leven. Over hoe het niet klopt wat ik doe en wat voor mij nu eigenlijk normaal betekent. Want ik kan voor niemand bepalen wat normaal is, alleen voor mezelf.

Door het naar de wereld buiten me te brengen, haal ik het weg bij mezelf. Dat is wel zo gemakkelijk, want dan hoef ik zelf nog even niets te veranderen. In deze heftige tijden van verandering in de wereld om me heen, voel ik een diep verlangen om mijn eigen leven nog meer ‘van mij’ te maken. Dat betekent dat ik los moet komen van conditioneringen en oude patronen. Oude patronen die het laatste jaar steeds helderder voor me zijn geworden. Overtuigingen waar ik maar in blijf geloven. Overtuigingen die ongezond voor me zijn, merkte ik vandaag weer eens na een bezoek aan mijn huisarts.

Nu ik zo’n anderhalve week gestopt ben met mijn werk bij de gemeente Soest, merk ik hoe moe ik ben. Mijn lichaam is leeg, mijn geest is wazig en ik ben na de minste of geringste inspanning doodop. Zelfs van yoga word ik moe. Dingen die me een paar weken geleden nog de energie gaven om door te gaan, kan ik nu maar eventjes volhouden.

En dat is een teken. Het is een teken dat ik niet zo goed voor mezelf heb gezorgd de laatste maanden. Ik had veel te veel werk aangenomen. Omdat ik geen nee wilde zeggen èn omdat ik de financiële ruimte die het me gaf wel heel erg prettig vond. Nu zegt mijn lijf ‘stop, het is genoeg geweest’. En gelukkig kan ik mezelf die ruimte nu gunnen. Want door mijn harde werken, heb ik nu eindelijk eens een keer geld om het rustiger aan te doen. En dus de tijd om eens heel goed stil te staan bij wat voor mij werkt.

Hoe langer ik me in deze wereld begeef, hoe meer ik besef dit ik niet kan, maar vooral ook niet wil mee bewegen met de rest. Maar ik zit zelf ook vast in de geloofsovertuiging dat alleen hard werken je gaat redden. Ik denk altijd dat een rustiger leven alleen is weggelegd voor anderen, dat doen waar je energie van krijgt alleen is weggelegd voor anderen, dat geld verdienen met dat waar je ten diepste in gelooft alleen is weggelegd voor anderen. En dat ik dus mee moet doen met de rest van de wereld, de mensen die hard werken en daar bijna niets voor krijgen. Of, dat het feit dat ik mijn financiën steeds meer op orde heb gekregen slechts van tijdelijke aard is, dat het binnenkort wel weer voorbij kan zijn. Dit jaar was gewoon een gelukje. Dat komt nooit meer terug.

Terwijl ik het opschrijf ontstaat er een glimlach op mijn gezicht. Ik moet er om lachen, ik zie dat deze overtuigingen zo oud zijn en zo zinloos. Ik mag ze naast me neerleggen, ik kan ze bedanken voor hun trouwe dienst de afgelopen jaren. Het is nu tijd voor iets anders.

In lijn met de seizoenen ga ik rustig aan richting een winterslaap. Ik maak nog twee opdrachten af en dan ga ik een paar weken helemaal niets doen. Of alleen maar doen waar ik echt zin in heb. Die strategie ga ik overigens alvast toepassen in de komende weken dat ik nog wel aan het werk ben. Om te ontdekken of het me lukt te vertrouwen dat ik af krijg wat ik wil afkrijgen, zonder mezelf ergens toe te dwingen. Dingen alleen maar te doen als ik er echt zin in heb!

Dat geldt ook voor bloggen en het delen van deze verhalen. Die komen als ik ze voel opkomen, dat houdt de creatiekracht en het plezier hoog!