Deze foto’s zijn genomen in december 2019, in Essaouira (Marokko). Het was in de tijd dat ik maar wat deed. Ik had niet echt een idee waar mijn echte kracht lag. Of ik wist het in ieder geval niet goed aan te wenden. Op de foto zie ik mezelf met de pijn die ik daar met me meedraag. De pijn van jarenlange (zelf)afwijzing, onbegrip, van mislukte projecten en verkeerde keuzes. Ik zie de onzekerheid in mijn blik naar de wereld.

Wat ik ook zie is een vrouw met een diep verlangen te vertrekken naar een land waar de zon schijnt. Dat verlangen is er al heel lang, alleen wist ik nooit waar dat zou zijn.

De afgelopen weken in Corfu vielen alle puzzelstukjes op zijn plek. Het feit dat ik naar Corfu ging, was al een en al synchroniciteit. Ik had het niet zien aankomen. En toch, toen ik voor de zoveelste keer voet aan land zette, wist ik dat ik thuis was. De allereerste keer dat ik op Corfu aankwam, wist ik dat eigenlijk ook al. En de jaren dat ik op het eiland werkte als flottieljeleider hield ik het (voor mij) intense werk vol, vanwege de energie die het eiland en de omliggende eilanden uitstralen.

Nu was ik weer terug. En het gevoel was niet anders dan 10 jaar geleden.

Dit is mijn thuis.

Wat het meest in het oog sprong, was niet alleen hoe ik me op het eiland voelde. Ook hoe ik me daar bewoog en welke keuzes ik leerde maken als het gaat om werk. Door elke stap die ik zette werd ik terug gebracht naar wat ik diep van binnen al heel lang weet. Wat is mijn talent en hoe kan ik dat inzetten. Ik ben er jaren van weg gerend, om er toch weer steeds terug te keren. Ik weet waar mijn kracht ligt en op welke manier ik wil werken. Want net als het werk dat ik wil doen, is de manier waarop voor mij ook essentieel.

Voor mij geen kantoortijden meer, maar werken op het moment dat ik het wil. Afspraken maken op tijdstippen die mij het beste passen en ik volledig in mijn kracht sta. Ruimte hebben voor mijn eigen creaties en niet uit het oog verliezen wat ik nodig heb, financieel, emotioneel, energetisch.

Vanaf vandaag zet ik de deuren open naar volledig leven op mijn condities. Dat betekent dat ik af en toe nee moet zeggen tegen opdrachten waar een ander jaloers op zou zijn. Dat betekent dat ik op afstand ga leven van vrienden en familie. Dat betekent dat ik wegen moet bewandelen die ik nog niet ken. Ik hoef je vast niet te vertellen hoe spannend ik dat vind.

Voor mijn werk betekent het hele scherpe keuzes maken in de dingen die ik wel en niet doe. Daarover volgende week meer.

Voor nu wens ik je alvast een heerlijk weekend!