Vandaag liep ik in mijn eentje langs het Henschotermeer. Ik had me er toe moeten zetten om te gaan. Vandaag was een gevecht tegen het feit dat ik eigenlijk nergens zin in had. Maar ik wilde niet de hele dag op de bank blijven hangen en ik had mezelf beloofd vaker de natuur in te gaan. Dus boek ik snel mijn deelauto en ga op weg. Ik geef mezelf de toestemming om langs het meer te mogen ontspannen, ik hoef geen kilometers of stappendoel te halen, ik mag er gewoon zijn. Dat is niet normaal voor mij, naar buiten gaan betekent wandelen, stappen maken, vooruit gaan. Een beetje zoals ik dat in mijn werkende leven ook altijd deed. Er moest altijd wel iets bereikt worden.

 

Weer op reis?

Toen ik afscheid nam van mijn interim klus in Soest wist ik dan ook zeker dat ik binnen een paar weken zou vertrekken naar de zon. Guatemala stond hoog op mijn verlanglijstje, want daar zou ik vinden wat ik hier zo miste. Guatemala was het afgelopen jaar al meerdere malen als visioen in mijn meditaties opgekomen, ik schreef er over in mijn roman en ik voelde zo sterk dat het me iets te bieden had.

Ik wist alleen niet wat. Maar om eerlijk te zijn: Ik vond het doodeng om te gaan. Of die angst gegrond was of niet en waar die vandaan kwam, dat maakte me niet zoveel uit. De angst zorgde er in ieder geval voor dat ik niet in actie kwam, geen ticket boekte en geen plan maakte. Wat me tot de conclusie bracht dat het nu de tijd nog niet was om te gaan. In de dagen na het besluit om niet te gaan besefte ik dat ik weg wilde om iets te vinden wat ik hier miste. Maar ik ken mezelf, ik ben vaak genoeg vertrokken en vond op die andere plekken nooit wat ik nu echt nodig had. Ik besefte dat ik naar Guatemala wil gaan vanuit kracht en niet omdat ik daar iets te zoeken heb. Zodat ik daar ook helemaal kan zijn.

 

Mag ik het niet weten?

En hoewel de keuze om niet naar Guatemala te gaan helder is, weet ik momenteel niet wat ik dan wel ga doen. En ik merk dat ik me daar moeilijk aan overgeven. Lopend langs het meer voel ik een intens verlangen om het wel te weten. Te weten wat ik ga doen, wanneer ik dat ga doen, hoe ik het ga doen. Tot ik mezelf opnieuw toestemming geef het even niet te weten. Sommige dingen weet ik namelijk wel heel sterk. En een daarvan is, alles komt altijd op het juiste moment. Dus ook de helderheid over wat ik in de toekomst zal doen. Maar voor nu ga ik met mezelf oefenen te genieten van elk moment en alles wat daarin voorbij komt.