Het is alweer even geleden dat ik een persoonlijk bericht schreef. Afgelopen zomer is er veel gebeurd in mijn leven en had ik weinig inspiratie om mijn privé-perikelen te delen. Nu alles een beetje is geland, voelt het tijd om mijn nieuwe fase aan te kondigen. Voor mij was het al een tijdje helder. Ik moest me losmaken van dat wat ik kende. Maar ik ontdekte weer eens dat het oude loslaten en in iets nieuws stappen niet altijd vanzelf gaat. Dat je daar soms heel lang over na kunt denken of het wel of niet de bedoeling is. En dan ineens is het moment daar en staat alles op z’n kop.

Voor mij was het al een tijdje duidelijk dat de manier waarop ik woonde (samen met mijn partner in een woning midden in de stad) niet klopte bij wat ik wens voor mijn leven. Ik wil buiten zijn, ruimte hebben, het gevoel hebben dat ik vrij ben en niet opgesloten zit tussen huizen en wegen. Hoe sterker dat gevoel werd, hoe meer ik ook begon te beseffen dat de relatie die we hadden opgebouwd niet paste bij mijn diepste essentie. Het probleem was alleen, het was zo fijn samen. Als ik weer een tijdje de stad uit was geweest, kwam ik terug met het verlangen te verhuizen en daar ook naar te handelen. Maar steeds als ik dan weer terug kwam bij mijn lief, was dat zo vertrouwd en veilig, dat ik bleef hangen in wat ik kende.

En hoewel de liefde voor deze man nog niet is verminderd, weet ik dat een leven samen op dit moment niet meer werkt. Na een paar weken afstand van elkaar kwam het hoge woord er uit. We konden niet meer verder. Ik wist: als ik deze beslissing neem, dan staat mijn wereld op zijn kop. Vier jaar geleden trok ik bij hem in. Samen richten we het huis opnieuw in, zodat het ook bij mij zou passen. Maar nu de breuk een feit is, ben ik die plek kwijt. En hoewel ik nog wel een tijdje zou mogen blijven, heb ik besloten weer als nomade te gaan leven.

Vanaf 1 november ga ik overwinteren in Griekenland voor een paar maanden. En tot die tijd heb ik nog even geen idee, maar ik vertrouw dat er plekken naar me toe komen waar ik kan verblijven. Ik weet uit ervaring dat er altijd ergens een bed voor me staat. In alle periodes dat ik nomade was, heb ik nog nooit geen dak boven mijn hoofd gehad. En hoewel ik weet hoe fijn het is een eigen plek te hebben, ik weet ook hoe ik floreer bij de vrijheid. Als ik wil kan ik morgen in Parijs wonen en een paar dagen later in een hutje op de hei.

Eerlijk gezegd moet ik je bekennen dat ik het allemaal best wel spannend vindt en het vraagt als altijd van me de controle los te laten. Het niet-weten te laten overheersen en niet te veel vast willen houden aan dat wat ik denk dat de bedoeling is. Daarom ben ik ook zo blij dat ik af en toe kan inchecken bij de fantastische mensen om me heen die me helpen terug te keren naar mijn essentie en die bekende controle los te laten.

Heb je nu ergens een plekje dat leeg staat (ergens in Europa) waar ik kan verblijven in de periode tot eind oktober? Laat het me weten. Ik pas met liefde op jouw eigendom ;-).