Vandaag weer een aflevering in de categorie ‘de vrienden van’. Dit keer over Gonnie Joosten, ik ontmoette haar in september dit jaar, omdat ik sinds 1 september aan het werk bij Meeting Plaza in Utrecht, onderdeel van de Seats2meet-familie, waar ik natuurlijk al jaren kind aan huis ben.

Deze zomer was ik weer vastgelopen in mijn eigen cirkeltjes en ik besloot dat het nu echt tijd was voor verandering, een nieuwe weg. Ik wilde structuur, en een coach die me hielp mijn oude patronen te doorbreken. Ik stapte in het work&learn programma dat Seats2meet sinds kort aan bied. Omdat ik daar structuur creëerde door weer te gaan werken en training en coaching erbij kreeg. Na jaren ondernemen en niet moeten denken aan loondienst ben ik tijdelijk weer in loondienst, met twee dagen werk heb ik mijn basisinkomen gecreëerd èn kan ik gebruik maken van de trainingen en coaches die via dit programma worden aangeboden. Het gaf me de ruimte te ontdekken wat ik echt wilde en leerde me uiteindelijk veel meer dan dat. 

Mijn belangrijkste doel was ontdekken waarom ik doe wat ik doe en waarom ik steeds weer terug val in depressie en vermoeidheid. Want op de een of andere manier gaat het vaak een paar maanden beter met me, voor ik weer in een diep dal stort. Ik werd gekoppeld aan Gonnie Joosten, een schot in de roos. Eindelijk ontmoette ik iemand die stevig genoeg was mij te confronteren met wat ik doe en zeg. En me te leren dat het allemaal ook anders kan. 

In ons eerste gesprek legt Gonnie meteen de vinger op de zere plek. Ze schetst met een tekening waar ik in het leven sta. En ik zie het opeens; ze tekent me met mijn hoofd in de wolken. Ze legt me uit dat ik helemaal niet aanwezig ben in het hier en nu, maar dat ik ergens zweef. En ik weet dat ze gelijk heeft, want in moeilijke tijden heb ik een nogal hardnekkige vluchtstrategie. In mijn hoofd vlieg ik naar allerlei plekken op aarde of in de kosmos. Plekken die ik mooier vind dan de wereld waar ik me op dat moment bevindt (in Nederland, in Utrecht, in het huis waar ik woon). Het is een terugkerend patroon als ik het niet voor elkaar krijg ergens te aarden. En doordat ik het blijf doen is het ook onmogelijk om te aarden, omdat ik steeds ergens anders ben. En ik heb dat zelf dus helemaal niet in de gaten. Mijn gedachte was (in het kader van mijn spirituele groei) dat het goed was dat ik zoveel in contact was met het universum, lekker zwevend op weg naar troetelberenland. En ik ben ook echt een reiziger, dus waarom mag ik niet dromen van andere plekken waar ik ook kan zijn? 

In die eerste sessie besefte ik dat het niets ooit zal werken als ik de hele tijd met mijn hoofd in de wolken zit. Ik ben hier op aarde en zal moeten dealen met het systeem waar we in leven. Ik moet een weg vinden daarmee om te gaan. Het leven zo leuk mogelijk voor mezelf maken, gegeven de omstandigheden waar ik me in bevind. En dat kan ik natuurlijk heel goed, ik heb mijn leven al in een grote mate zo gecreëerd dat het past bij wie ik ben en wat ik wil. 

In de sessies pakken we mijn oude patronen aan (waarvan ik dacht dat ik ze ondertussen wel verwekt zou hebben) en er komen nieuwe dingen naar boven. Zo ontdek ik dat mijn taalgebruik nogal veel invloed heeft op hoe ik over mezelf denk. Zo vertel ik continu over alle mislukkingen in mijn leven en over alle fouten die ik heb gemaakt. Ik vind niets van wat ik heb gecreëerd goed, het is nooit goed genoeg geweest. De gedachte dat ik niet goed ben en dat alles wat ik heb gedaan mislukt is heeft zich vastgezet in mijn brein en lijkt er niet meer uit te gaan. Maar hoe is het daar dan gekomen? Wat is er gebeurd waardoor ik niet positief naar mezelf kan kijken? Ik heb van de dingen die niet goed zijn gegaan zoiets groots gemaakt dat alles wat ooit wel goed was, ook opeens niet meer goed is. 

Ik kan er ook anders naar kijken; wat als al deze ‘mislukkingen’ nu eens nodig waren om te komen waar ik nu ben? Dat ik mijn leven tot nu toe als leerschool kan zien en dat het me gebracht heeft waar ik nu ben. Dat dit me laat zien dat ik steeds weer op kan staan en opnieuw kan beginnen. Dat ik eigenlijk veel krachtiger ben dan ik denk? 

De gesprekken met Gonnie zetten iets in gang. Ik merk dat ik minder aan het vluchten ben en dat ik meer kan landen op de plek waar ik ben. Ik kan de wereld om me heen beter aanvaarden en kan zien dat dit de plek is waar ik ben en dat het ok is. En ik ben onderweg, ik weet niet alles en dat hoeft ook niet. Wat ik wel weet is dat de reis doorgaat en dat ik altijd onderweg zal zijn. En dat is ook wel het mooie van het leven.  

Lieve Gonnie, dank je wel. Je was er op het juiste moment om me een zetje in de goede richting te geven! We zien elkaar snel nog eens!