De laatste weken zijn voor mij een combinatie van donker en licht. Eigenlijk gewoon zoals het leven is, maar het donker is voor mij momenteel wel heel donker. Voordeel is wel dat ik daardoor in het licht meer kan genieten. Nu zit ik in het licht en volg ik dat wat er in me opkomt. Het schrijven van een blog, ideeën voor events voor dit jaar nog, ideeën voor blogs om te publiceren en de ontwikkeling van de ebooks die ik aan het schrijven ben.

De afgelopen weken hikte ik overal tegenaan. De vakantie gaf me de ruimte om de tijd te nemen te mijmeren, te lezen, niets te doen. En toch voelde ik ook de druk iets te creëren, dingen af te maken die ik voor de vakantie was begonnen. Dat lukte niet. Ik raak daar altijd een beetje gefrustreerd van, en word dan boos op mezelf dat ik het kennelijk weer niet kan, doe of wil. Mijn hoofd heeft er allerlei ideeën bij en dat ontstaat er strijd, vermoeidheid, werken mijn darmen niet mee en ik heb veel discussies met mensen die dichtbij me staan.

Het vertrouwen dat het altijd goed komt, raak ik kwijt als ik niet zie dat er progressie is, als het lijkt of ik vast zit. En dan duik ik weg, in boeken, films en series. En vooral in mijn eigen hoofd, dat hele onaardige dingen tegen me zegt, die ik graag wil geloven. Dingen die vaak helemaal niet waar zijn, maar die ik kennelijk nog graag wil horen. Ik ben dan geen leuk mens om mee samen te wonen, niet voor mezelf, of voor mijn partner.

Het komt altijd goed

En het komt altijd goed. Hoe zwart het gat ook is, er is altijd een lichtpuntje. Een straaltje licht, of het nu een zwak flakkerend kaarsje is, de felle zon of een ster aan de hemel, het licht is er altijd, anders kan het donker niet bestaan. 

Het vertrouwen dat het altijd goed komt is nu sterker dan vroeger en toch schiet ik af en toe in de angst. En die angst creëert strijd, onzekerheid en (in mijn geval) willen vluchten naar andere landen. In mijn hoofd ga ik dan wegen verzinnen om weg te kunnen gaan, om niet meer hier in Nederland te zijn, om de stad uit te gaan, om nieuwe werelden te ontdekken. 

En dat zijn leuke reizen, alleen houden ze me weg van de echte bedoeling en dat is mijn hart volgen. Steeds de signalen volgen van dat wat de bedoeling is. En op die manier een leven creëren op mijn condities. Een fijne begeleide meditatie vanochtend hielp me om te horen wat nu de bedoeling is en dat ben ik gaan doen. En hoe heerlijk is het om dan weer de flow te voelen, te ervaren dat alles er al is. Dat ik genoeg ben, als ik maar doe waarvoor ik hier op aarde ben gekomen. Hoe de vorm er verder uit ziet, ik heb geen idee, het enige dat ik nu weet is dat ik ga schrijven en dat ik op die manier deel wat er in me omgaat. De verdere vorm is eigenlijk niet belangrijk, hoewel mijn hoofd heel graag wil weten hoe het er dan uit komt te zien en met allerlei mooie ideeën komt hoe ik het kan uitvoeren. 

In tegenstelling tot de afgelopen jaren, laat ik die ideeën bezinken, en als ze terug blijven komen, ga ik aan de slag om ze verder uit te werken! 

En jij, durf jij te vertrouwen dat het altijd goed komt?