De wereld zoals we die nu kennen staat in groot contrast met de wereld 500 jaar geleden. De ontwikkeling van de wereld is de laatste 500 jaar in een stroomversnelling gekomen en gaat nu zo snel dat je soms het gevoel hebt dat je het niet meer kunt bijhouden. Er is veel in ontwikkeling waar je waarschijnlijk geen idee van hebt. Op het gebied van geneeskunde, robotica, digitalisering en de ontwikkeling van voedsel. Het raakt iedereen en toch is bijna onmogelijk om alles bij te houden. En dat terwijl er zoveel is dat ook op jouw leven van invloed is.

Ik heb me altijd al afgevraagd waarom we doen wat we doen. Waarom staan we zo ver af van onze natuur en het leven van onze hele vroege voorouders. Mensen die leefden van de natuur. Die jaagden om te overleven, die de hele dag buiten waren en in beweging. En of dat nu goed of slecht was, opeens zijn we mensen geworden die heel veel binnen zitten, te weinig bewegen en voedsel eten wat gemaakt is in fabrieken of afkomstig van dieren die in een soort fabrieken opgesloten hebben gezeten om groot te groeien.

Tegenwoordig is alles gemaakt, gecreëerd, niets lijkt meer zo gewoon vanuit de basis te kunnen ontstaan, alles wat er is moet eerst bewerkt of mooier gemaakt worden. En we geloven allemaal dat dit is wat de bedoeling is. Omdat het zo gegroeid is, omdat het ons verteld is, omdat het is zoals het is. Vanuit de boeddhistische en yoga-traditie weet ik hoe belangrijk het is om de dingen te accepteren zoals ze zijn, omdat vanuit het niet-accepteren vaak pijn, strijd en frustratie ontstaat. En toch blijft de vraag maar in me omgaan, waarom doen we het zo en niet anders?

Hoe gelukkig ben je als je dagelijks naar kantoor moet om je werk te doen, om in een stoffig gebouw te zitten waar je alleen af en toe een glimp opvangt van de buitenlucht en misschein een wandelingetje maakt tijdens de lunch. Waar je een boterham met kaas eet van een fabrikant die je niet kent en waarvan je niet weet (of wilt weten) wat er allemaal in zit. Overal zitten extra toevoegingen in om dingen lang houdbaar te houden en dat maakt het er alelmaal niet lekkerder op. Weten hoe iets echt smaakt puur en natuurlijk dat is lange tijd iets geweest wat we niet wisten. Gelukkig komt het besef en de behoefte naar echt en puur eten weer naar boven en ontstaat er steeds meer bewustzijn op dat vlak.

Maar geldt dat ook voor hoe we werken en wonen? Want de hoeveelheid stress die dat vaak met zich meebrengt is ten eerste heel erg ongezond en ten tweede ook echt niet nodig. Het kan anders, de vraag is hoe en willen we dat wel? Vinden we het leven zoals dat nu is ok en zo niet, wat kunnen wij doen om daar verandering in te brengen?

Wil jij hierover meedenken? Meld je dan aan voor een van de groepsgesprekken of interviews voor mijn onderzoek “Waarom leven we zoals we leven en kan het ook anders?”. Je bent van harte welkom tijdens een van de sessies die in juni plaatsvinden.