Lange tijd heb ik getwijfeld of en wanneer ik dit bericht zou schrijven. Bang om me na maanden afwezigheid weer te laten zien. Bang om de waarheid te delen met een groter publiek dan de mensen in mijn naaste omgeving. Depressie, burnout, het niet meer zien zitten, er even niet willen zijn, gevoelens die niet door iedereen goed begrepen worden. Terwijl ik weet dat er meer mensen zijn die deze gevoelens kennen. Laatst vertelde radio-dj Stephan Bouwman over zijn depressieve gevoelens en die herken ik maar al te goed. Lange tijd forceerde ik mezelf een bericht te schrijven en delen, maar steeds was ik er niet klaar voor. Op een gegeven moment liet ik los dat het moest en wist ik dat er een moment zou komen waarop het goed voelt het verhaal te delen. En dat is nu, nu de lente af en toe haar gezicht laat zien en de energie in de lucht verandert naar meer openheid en naar buiten treden.

Deze zomer kwam een belangrijk keerpunt in mijn ontwikkeling, ik raakte de bodem van mijn eigen put. Ik voelde wel dat ik langzaam de vaste grond onder mijn voeten aan het kwijtraken was, maar ik moest tot de bodem gaan om tot het inzicht te komen dat het echt anders moest. Pas op het moment dat ik durfde toe te geven dat ik niet meer wist hoe ik gelukkig moest zijn en een leven moest leven dat echt bij me paste was het tijd de stekker eruit te trekken en niets meer te doen.

Tijdenlang was mijn motivatie geweest “doorgaan, want er moet geld verdiend worden, stilzitten mag als je genoeg geld op je bankrekening hebt staan”. Maar dit had al maanden niet het gewenste resultaat opgeleverd en ik was zo moe en negatief dat ik nergens meer energie voor had. Niet om nieuwe dingen te ontwikkelen, te schrijven of met mensen te praten. Ik wilde niets en dat heb ik gedaan, ook al had ik geen geld èn geen vangnet op dat moment.

Vanaf dat moment stapte ik in mijn eigen cocon en kon ik stil staan bij wat er gebeurde in mijn lijf en hoofd. En dat bracht natuurlijk van alles met zich mee, eerst een periode van strijd, wekenlang deed ik niets anders dan Netflix kijken en in de put zitten. Ik sprak wel met vrienden en familie over wat er gebeurde, maar ik kwam er niet uit, want ik zag maar een oplossing, ik dacht “Ik kan dit alleen overleven als ik geld heb.” Dat was de weg die ik al jaren bewandelde en de mantra die me tot nog toe niet had geholpen een betere situatie voor mezelf te creëren. Ik vroeg aan mensen of ze me financieel konden helpen en dat wilden ze niet. Maar er kwam een antwoord op mijn hulpvraag die ik zelf niet gezien had. Mijn ouders nodigden me uit bij hen te komen wonen zodat ik niet hoefde en zij tijdelijk voor me konden zorgen. Op die manier kon ik mijn financiën op orde brengen, me voeden met de frisse lucht, het water, de natuur en boeken lezen. Op dat moment moest ik me wel overgeven en vertrouwen dat dit de weg was naar een beter leven.

De afstand tot mijn werk creëerde rust, ik besefte dat ik niets hoef te bewijzen, dat de bevestiging van hoe goed ik ben uit mezelf komt en niet uit dat wat ik doe of wat anderen van me denken. Ik zag hoe hard ik bezig was te bewijzen dat ik een geweldig leven had, terwijl ik een continue van stress ervaarde, wat voor mij het tegengestelde was van gelukkig zijn. Door de druk van social media had ik het idee dat ik altijd ‘aan’ moest staan. Toen ik daarmee stopte besefte ik hoeveel invloed social media op mijn leven had gehad. Dat ik zo bezig was geweest te laten zien dat het anders kon, dat ik helemaal niet voelde wat ik nodig had. Door de rust en de buitenlucht te omarmen kreeg ik meer energie en een nieuwe blik op mijn leven. Na 8 maanden voel ik weer nieuwe energie om te doen wat ik leuk vind. En nu creëer ik ook echt een leven dat bij mij past, omdat ik na twee burnouts heb geleerd dat het voor mij essentieel is mijn eigen weg te bewandelen.

Ik heb geleerd dat ik net als iedereen mijn uitdagingen heb en niet onoverwinnelijk ben (al had ik bedacht dat dit wel zo was). De relatie met mijn vriend en familie is beter geworden, vriendschappen zijn intenser geworden en ik geniet veel meer van kleine dingen in het leven. Ik leef meer bij de dag waardoor ik me gelukkiger en rustiger voel. En belangrijker nog, ik laat de tijd los. Ik heb mijn wensen en dromen, maar er hangt geen deadline meer aan. Daar waar ik vroeger alles nu of gisteren wilde, kan ik nu de tijd zijn werk laten doen en geloven dat alles op het moment komt dat het de bedoeling is. Want als er een ding is wat ik geleerd heb in de afgelopen maanden is dat je krijgt wat je aankunt en dat er altijd voor je gezorgd wordt als het nodig is.

Meer dan ooit besef ik dat het leven een reis is, met onverwachte bestemmingen, ontmoetingen en avonturen. En het is nooit af, de reis stopt niet, er is altijd meer te leren, meer te zien, meer te ontdekken. Je moet er alleen wel naar durven kijken en je er voor openstellen.