Afgelopen week kon ik een deel van mijn droom gaan leven. Al een paar maanden had ik een idee, een gevoel, iets wat ik dit jaar wilde ervaren.

Rondreizen door Frankrijk in een Peugeot 206 cabrio.

Waarom precies die auto? Omdat mijn allereerste auto een ‘normale’ Peugeot 206 was misschien? Omdat ik geloofde dat dit haalbaar was? Omdat hIMG_4959et past in mijn beeld van de auto die op dit moment bij me past?

Of omdat het de bedoeling was?

Weken stelde ik het uit om deze droom te delen met de wereld. Ik durfde niet, dacht dat het nooit zou lukken, dat het niet voor mij weggelegd was om mijn droom te mogen leven. En toen gebeurde het echt, ik plaatste mijn oproep op Facebook en binnen 5 minuten was het geregeld.

Mijn droomauto stond voor me klaar, ik kon vrijwel direct vertrekken.DSC_0046

Natuurlijk kun je je afvragen, waarom niet een gewone auto? Waarom niet met het openbaar vervoer als je geen eigen auto hebt? Waarom niet gewoon vliegen naar je eindbestemming?

Het antwoord is simpel, VRIJHEID

Mijn grootste persoonlijke waarde. Pas op het moment dat ik met de kap open door het Franse la
ndschap reed met de zon op mijn huid, wist ik waarom dit zo goed bij me past. En ook waarom alle andere rondreizen die ik in een auto maakte een slap aftreksel waren van dat wat ik nu ervaar.

In mijn cabrio voel ik de wind door mijn haren, ik voel de frisse lucht en voel de zon op mijn huid. Het is bijna als op de boot, de vrijheid, de ruimte, de lucht boven me en meer het gevoel hebben in contact te zijn met de natuur. In een auto, camper, bus, trein of vliegtuig heb ik dat gevoel gewoon niet. En een ander voordeel is:

met een auirene cabrio openkapto kan ik zelf bepalen hoe snel ik reis. 

Nu is dit nog wel een uitdaging geweest de eerste dagen. Want ik had me een beetje verkeken op de afstanden en de snelheid waarmee ik reis. Maar zoals alles op dit moment in mijn leven een test is, werd dit dus ook een test. En ik leer nog weer beter wat ik nodig heb.

En ik ontdek nog beter wanneer ik wel en niet naar mijn gevoel luister. Wat moet ik doen om mijn dag volledig te leven en er optimaal van te kunnen genieten. Zo merk ik dat ik opleef van spontane en bijzondere ontmoetingen. Dingen die je gewoon echt niet verwacht. Daar wil ik nog veel meer van genieten, want ik merk ook een controle behoefte.

Zo reed ik op een gegeven moment met een bijna lege tank door een prachtig (maar nogal verlaten) gebied. Geen tankstation te bekennen… Ik voelde dat het goed zou komen, en toch kwam af en toe de gedachte op dat ik het niet zou redden. Opeens kreeg ik het benauwd;

als ik geen tankstation tegenkom dan…

Alle bijbehorende scenario’s schoten door mijn hoofd. Dus toch maar even gestopt, via google maps gezocht naar een tankstation en de route ingetoetst. En toen werd ik ergens heen gestuurd waarvan mijn gevoel zei dat het niet klopte, een omweg die mijn zenuwen alleen maar groter maakten, want zou ik het nu wel redden? Compleet gestrest kwam ik bij de plek aan die google maps had beschreven.

GEEN TANKSTATION

wel een pizzeria…..

GRRRR, de mantra het komt goed werkt eventjes niet meer. Dat onbestemde gevoel komt op dat het me niet lukt en ik moet lopen om ergens benzine te halen…

Ok rustig aan, even de weg vragen, het komt goed.

Ik bleek inderdaad op de goede weg te zitten en binnen een minuut was ik bij het tankstation. Dat gewoon aan de weg lag waarop ik reed voordat ik google maps om raad had gevraagd en als ik naar mijn gevoel had geluisterd dat het goed zou komen, had ik al die stress kunnen vermijden.

De tank eenmaal gevuld bleek dat ik nog wel een paar kilometer door had kunnen rijden en op mijn logeeradres aangekomen zag ik dat tegenover het huis van mijn host een benzinepomp was, die ik zonder die omweg dus gemakkelijk had bereikt met mijn bijna lege tank ;-).

Moraal van het verhaal wederom… Vertrouw op je intuïtie….