En dan is er alweer een week voorbij. Een week die voorbij lijkt gevlogen en toch ook alsof het eeuwen geleden is dat ik de deur van mijn appartement in Utrecht voor de laatste keer sloot. Ibiza bleek een mooie start en een uitdaging op meerdere fronten. Nu ongeveer halverwege op de dag dat ik mijn 37e verjaardag vier tijd om even terug te blikken en mezelf met een grote glimlach in de spiegel aan te kijken. Niet alleen omdat er opeens rust en stilte van me af te lezen is, maar vooral omdat er sinds tijden weer eens kleur op mijn gezicht te zien is. En oh oh oh wat word ik daar toch gelukkig van…. (verder heb ik natuurlijk niets met uiterlijk vertoon, maar zo’n kleurtje doet toch wel iets met me 😉

I did it!

Ik ben weer vertrokken en ondanks alle stress die dat met zich meebracht en de stress die de eerste dagen ontstonden ben ik nu compleet in de relax modus. Wat er voor moest gebeuren? Pff, een zwart gat, een confrontatie met oude pijn en de realisatie dat alles goed is zoals het is. Dat dingen gebeuren met een reden en dat echt alles neerkomt op Vertrouwen!

Hoe is Ibiza?

De eerste dagen kon ik geen antwoord vinden op de vraag wat ik nu van Ibiza vindt. Vanaf het moment dat we landden op het eiland had ik niet het gevoel dat dit mijn eiland zou worden. En tot op de dag van vandaag vraag ik me af of het komt door het eiland of doordat ik niet helemaal tot mezelf kon komen.

Ik baalde een beetje, want ik had besloten uit Nederland weg te gaan, vooral vanwege het weer. En wat gebeurde er? De eerste dagen was het koud, winderig, grijs en regenachtig. Nederlands weer….. Bah, bah, bah. Ik weet hoe het mijn humeur beïnvloed, maar oh oh oh het was echt (achteraf gezien) een grote teleurstelling. Daarbij opgeteld dat ik Ibiza als eiland niet bijzonder vind en de mensen die ik heb gezien niet matchen met wie ik ben, maakte dat ik in een bekend patroon terecht kwam van afwijzing naar alles om me heen, waardoor ik ook de verbinding niet met mezelf meer kon maken.

De rauwe kant van Ibiza

En dus besloot ik om een plek op te zoeken in de buurt van het strand (of het lieftst op het strand, want het water brengt me altijd tot rust. Mijn liefde voor de zee is zo groot, die zou me helpen dichterbij mezelf te komen. Dus nadat ik mijn lieve vriendinnetje (waarmee ik 5 dagen in Casa Retreat Yourself heb doorgebracht) op het vliegveld had afgezet reed ik door naar (wat leek) het einde van de wereld. Het is in ieder geval het einde van het eiland (maar dat heb je bij een eiland al snel natuurlijk). Een van de meest oostelijke puntjes Cala Boix geheten werd mijn plek voor de komende drie dagen. En wat een uitdaging meteen. Het waaide hard, heel hard. Te hard om te zeilen, te hard om deuren rustig dicht te doen, gewoon veel te hard. De lucht was grijs, het was koud en ik was gefrustreerd. Tot rust komen, met die wind om m’n oren…. Aargh ik kon IMG_4611het wel uitschreeuwen. Alles in mij waar ik me zorgen over kon maken (irreële angsten ook wel genoemd) kwam naar boven. Ik vond mezelf het meest oninteressante wezen op aarde en wilde alleen maar naar huis. Terugdenkend aan een aantal passages uit mijn laatste boek, weet ik dat ik dat wel vaker heb…. Het is iets waar ik doorheen moet, een uitnodiging om echt weer verbinding te maken met mezelf. Zo gezegd, zo gedaan.

Jas aan, schoenen aan, sjaal om en op naar het strand. En met de wind die om mijn oren gierde, de golven die donderend braken op het strand kwam ik tot mezelf en ontdekte ik wat er in me was geslopen de laatste dagen. Met als gevolg dat ik me vandaag op mijn verjaardag weer als herboren voel. Het gevoel weer te hebben dat ik echt alleen maar mezelf nodig heb om mijn leven leuk te maken en dat alles en iedereen die er bij komt een grote en welkome aanvulling is, maar dat het echt allemaal in mij zit. Dat ik leuk genoeg ben zoals ik ben, dat ik echt mag vertrouwen dat alles wat ik wil creëren gecreëerd kan worden en dat het goed zal komen.IMG_4577

De inspirerende kant van Ibiza

Het bijzondere is, dat gevoel had ik (terugkijkend) de eerste dagen op Ibiza ook al. Het rondrijden over een onbekend eiland, nieuwe plekken ontdekken, en steeds maar van die kleine signalen krijgen dat ik op de juiste weg zit. Ibiza kent een paar hele bijzondere plekken, leuke winkeltjes, restaurantjes en allemaal bijzonder goed verzorgd en helemaal in mijn stijl. Het effect dat het op mij had? De behoefte om weer een huis te creëren, een plek in te richten met allemaal van die mooie spullen. Niet echt een logisch gevoel vond ik nadat ik alles weg heb gedaan. Maar misschien ook wel een mooie boodschap dat het doel van deze nieuwe reis is, de plek te vinden waar ik dat thuis wil creëren.

Mijn initiële doel van mijn vertrek was om nieuwe mensen te ontmoeten, verhalen te gaan schrijven over anderen, veel in gesprek te zijn. En ik heb gemerkt dat dit heel leuk is, dat de mensen die ik ontmoet heb tot nu toe, mijn hart sneller doen kloppen, omdat ze me op wat voor manier dan ook inspireren. Maar het is er de tijd nog niet voor om deze verhalen te delen. Nu ik mezelf weer terug heb gevonden voel ik dat we het samen heel erg leuk gaan hebben. Dat ik de tijd mag nemen om te schrijven en te creëren, dat er verder niets meer hoeft dan dat. En al het andere wat er dan wel gebeurt, dat is mooi meegenomen.